Het was een bijzonder weekend vorige week. Lief en ik vertrokken voor een weekend naar Maastricht waar we ons tien-jarig-samenzijn (!) vierden xe9n ik op onze jubileumdag (14 augustus) ook nog eens exact 20 weken zwanger was. Lief en ik genoten van een weekend uitslapen, lekker,uitgebreid en ongestoord ontbijten, lunchen en dineren, (veel) shoppen en tijd voor elkaar. Al tien jaar samen. Tien jaar waarin ontzettend veel gebeurd is.Tien jaar om op terug te kijken, tien jaar die ons het vertrouwen geven dat we het op z'n minst nxf3g tien jaar met elkaar zullen rooien!

Afgelopen week en afgelopen weekend ging de drukte thuis als vanouds gewoon weer door. En dus gingen we gezellig op verjaardagsvisite, kroop ik achter de naaimachine om Sylke's verjaardagsjurk xe9n een herfstig tuniekje te maken, naaide ik twee xfcberzachte baby-wikkel/wiegdekentjes, gingen we voor de derde keer met de kinderen naar AquaZoo om dieren te kijken, kochten we gisteren op xe9xe9n dag nieuwe zonnebrillen voor Jente en Sylke (overigens niet de zonnebrillen op de foto, dat zijn speelgoedbrilletjes. De dure, uv-beschermende zonnebrillen die we kochten voor onze reis naar Australixeb raakten, net als heel veel andere dingen destijds, Down Under al binnen enkele weken zoek) xe9n een winterse sjaal, wanten en een muts voor Sylke (nxfa liggen er nog bij elkaar passende artikelen in de schappen!) en kochten we vandaag Sylke's eerste, echte schoenen.

Wij kunnen er voorlopig dus weer even tegen!

Het is vakantie. En dat betekent ook bouwvak. Vanwege een extra vrije week bij onze aannemer vier lange weken geen enkele vooruitgang met de verbouwing van ons huis. Aan de ene kant wel even fijn omdat ik al die bouwvakkers om me heen wel een beetje zat was (net als het zetten van talloze potten koffie voor hen…). Aan de andere kant wil ik zo graag vxe9rder, wil ik dat ruimtes af komen, dat er wat gebxe9urt! De oude keuken op de eerste verdieping is gedemonteerd en verkocht. De schilder is deze week verder gegaan waar hij voor zijn vakantie gebleven is. Wat betekent dat het houtwerk op de begane wordt geschilderd en er dubbel glas geplaatst wordt. De aanbouw waar de stoomcabine in zat is inmiddels gesloopt. Dit maakt onze (stads)tuin een keer zo groot! De nieuwe bestrating is besteld, hulp om de tuin aan te leggen geregeld. Nu wachten op beter en droger weer en hopelijk kunnen we dan nog enkele weken genieten van onze nieuwe tuin voordat de herfst xe9cht begint.

Want herfst, dat lijkt het al weken. Grijze luchten, veel regenbuien, harde wind. We zitten soms zelfs met de verwarming aan binnen! Toch zie ik, al bladerend door onze digitale foto's, ook best wat plaatjes waarop Jente en Sylke lekker buiten aan het spelen zijn en we genieten van mooi weer en leuke dingen die we buiten doen. Overdag picknicken en spelen in het park bijvoorbeeld. Of 's avonds pizza eten in het plantsoen. Of lekkere taartjes bakken (pavlova en Red Velvet cupcakes, jum!). En opeten natuurlijk .

Af en toe een taartje of ijsje eten moet kunnen. Met ruim 19 weken zwangerschap achter de rug geeft de weegschaal slechts drie kilo meer aan dan voor de zwangerschap. Best netjes dus. Ik ben benieuwd of ik deze keer minder, evenveel of meer zal aankomen dan bij de zwangerschap van Jente (+12kg) en Sylke(+10kg).
Vandaag hadden we de 20-weken-echo. Een echo die mij een onrustige nacht bezorgde en me aardig gespannen maakte. Want hoewel we al drie goede echo's hebben gehad, blijft het spannend tot de bevalling of alles wel xe9cht in orde is met het kindje dat dapper groeit in mijn buik. Gelukkig kregen we heel goed nieuws en lijkt ook dit kindje gezond te zijn. Het is in ieder geval nu al net zo'n druktemakertje als zijn/haar broer en zus want sinds enkele weken voel ik de baby behoorlijk duidelijk bewegen. Zelfs Lief voelt duidelijk beweging in mijn buik! Nu nog ongeveer twintig weken afwachten of ons gezin wordt aangevuld met nog een zoon of een dochter, want deze vierde zwangerschap is de enige zwangerschap waarbij we het geslacht nxedet (wilden) weten!

Bij ons laatste bezoek in maart van dit jaar raadde de verpleegkundige van het consultatiebureau me aan xe9cht hulp in te schakelen van het consultatiebureau (yeah, right) of een fysiotherapeut als Sylke twee tot drie maanden daarna nog niet zou lopen. Ik maakte me totaal geen zorgen over het niet-lopen (of xfcberhaupt los staan) van Sylke. xd3xf3k niet toen ze nog steeds niet zelfstandig een stap zette toen ze ruim 21 maanden was. Want lopen aan onze handen of achter een stoeltje aan deed ze al tijden, wat mij voldoende vertrouwen gaf dat ze heus ooit ook zonder hulp zou gaan lopen. En zxf3 langzaam is ze nu ook weer niet wat die ontwikkeling betreft, haar broer was gewoon een stuk eerder met lopen (15 maanden) en Sylke doet de dingen graag op een rustiger tempo. Haar xe9igen tempo.

Maar Lief was al een paar dagen met haar aan het oefenen. Zoals hij dat destijds ook met Jente deed met kruipen, staan en gaan zitten en uiteindelijk lopen. Hij zal daar wel meer geduld voor hebben dan ik .
En ineens, vanuit het (bijna) niets stapte Sylke afgelopen zondag de hele kamer rond! Eerst waren het nog wat twijfelachtige stapjes van Lief naar de bank, daarna stapte ze op eigen benen de hele kamer rond! En ging ze zelfs vanaf haar billen zelfstandig rechtop staan om een rondje door te kamer te racen! Het is een raar gezicht, dit zijn we immers van Sylke nog niet gewend. Maar het is gek nooit meer terug te kunnen naar een Sylke die nog niet kan lopen. Ook dit kleine meisje wordt dus groot!

????Omdat we vanwege het tegenvallende zomerweer al veel te veel binnen (moeten) zitten, besloten Lief en ik er afgelopen zaterdag lekker met Jente en Sylke op uit te trekken. Omdat ze dol op dieren zijn, was het doel snel bepaald: het Noorder Dierenpark in Emmen zou het worden!

Het was een groot succes. Het weer zat gelukkig mee en beide kids zaten lekker in hun vel. De giraffen bleken favoriet maar Jente en Sylke moesten ook erg lachen om de pinguins die op aanraak-afstand voorbij paradeerden en de aapjes die aan het ravotten waren.

Na de lunch sloeg Jente's actieve en vrolijke bui ineens om. Hij werd bleek, was ontzettend moe en at zelfs zijn ijsje niet op. Niks voor hem. Bij thuiskomst had hij een enorm hoge temperatuur en lag hij suf op de bank. Na het avondeten en een warm bad knapte hij ineens weer op en ging hij alsnog vrolijk naar bed.
De volgende dag ging het weer goed met Jente. Totdat het halverwege de middag was en zijn temperatuur opnieuw hoog opliep. Zo'n acute koortsaanval hadden we de afgelopen weken al eerder meegemaakt met beide kinderen. En achteraf konden we er toen niet de vinger opleggen wat er precies met hen aan de hand was geweest. Jente stopten we ook deze avond weer redelijk fit in bed. Hopend dat we een goede nacht zouden hebben. Wat helaas absoluut niet zo was…Want niet Jente maar Sylke werd om 1:00 uur jammerend wakker. Hoge koorts, huilen, niks willen. We legden haar bij ons in bed. Wat ons al xe9xe9n uur nachtrust kostte want Sylke had geen zin te gaan slapen. Daarna lag ik nog twee uur met haar wakker op haar eigen kamer voordat ik haar mee naar beneden nam om na een zetpil samen op de bank te gaan slapen. Waar Sylke heel snel in slaap viel, met elke centimeter van haar warme lijfje contact zoekend met mij en ik tot de vogels ontwaakten buiten alsnog wakker lag omdat Sylke in haar slaap lag te jammeren en zuchten. Een kort nachtje dus. Of lang, het is maar hoe je het bekijkt. De hele maandag wilde Sylke op schoot, onder een dekentje, duimpje in haar mond. Het zorgde ervoor dat het hier in huis net zo'n beestenboel werd als in de dierentuin maar gelukkig was Sylke dinsdag weer helemaal opgeknapt. En wat het nu deze keer was? Geen idee…

Het is alweer ruim vijf maanden geleden dat we na onze indrukwekkende reis door Australixeb weer landden op Nederlandse bodem. Vijf maanden waarin ontzettend veel gebeurd is. Tijd om dit weblog weer voort te zetten en jullie een behoorlijke update te geven!

Voor vertrek naar Australixeb in december vorig jaar verkochten we onze twee-onder-xe9xe9n-kapwoning met riante tuin in een buitenwijk van de stad. We dachten de hectiek rondom alle geregel, het opslaan van onze inboedel en het achterlaten van ons huis (daar waar Sylke in 1,5 uur tijd werd geboren) achter ons te kunnen laten zodra we het vliegtuig instapten. Helaas bleek niets minder waar. Ja, okxe9, ons x91oudex92 huis lieten we achter. Met een goed gevoel, want ondanks dat we er in de twee jaar dat we er woonden niet compleet ongelukkig waren, waren we blij niet meer terug te hoeven keren in die wijk waar niets te beleven viel. Het huis zouden we niet zozeer missen. De tuin van 140 vierkante meter aan het water des te meer. Maar we hadden onze beslissing genomen en moesten na terugkomst op zoek naar andere woonruimte.
Tijdens onze reis zouden we ons niet bezighouden met het kopen van een huis. Het zou wel loslopen zodra we weer in Nederland waren. Txf3ch kon xe9xe9n huis in het bijzonder ons niet loslaten in Australixeb. Een enorm groot, statig jaren x9220 woning dichtbij het centrum van de stad. Een huis waar we vlak voor onze reis nog een bezichtiging hadden. Lief en ik waren het erover eens dat dxe1t ons huis moest worden. Zeker toen we tijdens onze reis van de makelaar hoorden dat er andere gexefnteresseerden waren. En dus deden wij in de minieme uurtjes die vanwege het tijdverschil met Nederland overbleven vanuit onze camper onderhandelingen met de verkopend makelaar en verkopers. xc9n kwamen we na een paar dagen tot een voor beide partijen acceptabele (ver)kooprijs en aanvaarding! En dat luchtte op. Want nu zouden we niet dakloos zijn als we weer zouden landen op Schiphol. Althans, niet voor heel lange tijd. Want we moesten toch nog vier weken zien te overbruggen bij (schoon)ouders en in vakantiewoningen totdat we daadwerkelijk in ons nieuwe huis konden trekken.

En per 1 maart wonen wij dus op een toplocatie in de stad. Op loopafstand van het gezellige centrum en op slechts twee bochten van grote uitvalswegen. Een huis van 200 vierkante meter mxe9t kleine stadstuin. Een huis waar nog hxe9xe9l vxe9xe9l aan moet gebeuren voordat het volledig naar onze zin en smaak is. Want hoewel de constructie prima is en de (meeste) vertrekken redelijk netjes zijn afgewerkt, is de jaren x9220 stijl nagenoeg vergald door de vorige bewoners. Aan ons (of eigenlijk de bouwvakkers) de taak om het huis in ere te herstellen en het superstrak af te werken. En dat betekent dat er een uitbouw met stoomcabine moet worden weggehaald zodat onze tuin twee keer zo groot wordt, xe9xe9n van de twee badkamers eruit gaat, de keuken van de eerste verdieping ook weg gaat en de benedenverdieping omgedoopt wordt tot leefkeuken mxe9t splinternieuwe, luxe keuken, de slaapverdieping niet de huidige drie maar vier slaapkamers xe9n een toilet krijgt, de badkamer wordt vernieuwd en door het hele huis een nieuwe vloer komt, alle wanden worden gestuukt en gewit en ook de hal en twee overlopen een geheel nieuw uiterlijk krijgen.
Of we opzien tegen zox92n enorm grote verbouwing? Mwa, niet eens echt eigenlijk. Want tot nu toe verloopt het voorspoedig en is de benedenverdieping zelfs al bijna klaar! Kijk maar:

Die nieuwe keuken is (tot nu toe) mijn grote trots. Want: zelf ontworpen xe9n nog mooier dan ik had gehoopt en gedacht. Een keuken om lekker in te koken, een keuken om met visite met een glaasje in de hand rond het spoeleiland te kletsen (want eindigen niet alle visites en verjaardagen in de keuken!?), een keuken met maar liefst twee ovens om heerlijke taarten in te bakken. Want zolang er mensen jarig zijn, geboren worden of gaan trouwen is er hier altijd reden voor het bakken van een taart:

Lief en ik hebben onze draai snel gevonden. En ook Jente en Sylke lijken redelijk gewend op hun nieuwe stek. Hun speeltuin is halverwege onze straat, speelgoed waarvan ze waren vergeten dat ze het hadden wordt weer volop gebruikt en ze slapen x92s nachts (meestal) als roosjes op hun eigen nog te verbouwen kamers.
Jente voelt zich prettig op zijn nieuwe peuterspeelzaal en leert steeds meer nieuwe dingen, ook van ons zelf. Tellen, letters lezen, verbanden leggen, hij doet het met plezier en redelijk veel gemak. Sylke rent de kamer door achter haar houten stoeltje of aan onze hand maar durft nog niet los te staan of te lopen. Ze kletst ons de oren van ons hoofd, maakt hele zinsconstructies en doet iedereen versteld staan van haar woordenschat.
Natuurlijk hebben Jente en Sylke zoals iedere broer en zus ook regelmatig x91ruziex92 en strijd. Ze kunnen soms niet mxe9t maar vaker niet zxf3nder elkaar. Boefjes.

En omdat de kids veel energie kosten maar gelukkig vaker nog energie opleveren, besloten Lief en ik ons gezin nog verder uit te breiden en nog xe9xe9n keer een zwangerschap, geboorte en het opgroeien van zox92n wurmpje te willen meemaken. Zelfs voor onze reis naar Australixeb spraken we er al over. Want wat zou het bijzonder zijn om aan de andere kant van de wereld zwanger te raken en met een wel heel bijzonder souvenir terug te komen in Nederlandx85
Toch wogen de nadelen van die planning op tegen de voordelen. Spuugmisselijk 24 uur in een vliegtuig moeten zitten leek ons niet ideaal. En zwanger zijn en nog geen definitief onderkomen hebben ook niet. Dus stelden we onze wens heel even uit en gingen we er voor zodra de omstandigheden in Nederland stabiel en optimaal genoeg waren. Al heel snel dus. Want ook deze vierde keer liet een zwangerschap niet lang op zich wachten. Slechts twee maanden hoefden we aan het einde van de maand in spanning te wachten of ik wel of niet zwanger was. De spanning werd na de positieve zwangerschapstest echter alleen maar groter, want nu gingen die negen maanden van soms gekmakende onzekerheid pas xe9cht in. Gelukkig hebben we inmiddels drie heel positieve echox92s gehad en ben ik ondertussen alweer bijna 15 weken zwanger!!! Zxf3nder eigenlijk ook maar xe9xe9n noemenswaardige zwangerschapskwaal, hoe bestaat het!?
 

Hoewel de meeste vrienden en familieleden denken dat we nog steeds in Australixeb zijn, landden wij afgelopen maandag alweer veilig op Nederlandse bodem.

Eerder dan vooraf bedacht vlogen we terug naar Nederland. Nxedet omdat het niet leuk was in Australixeb. Nxedet omdat er iets ernstigs was gebeurd waardoor wij onze reis voortijdig moesten bexebindigen. En nee, xf3xf3k niet omdat het geld op was (al is het leven in Australixeb wel hxe9xe9l erg duur).
Nee, Lief en ik ondervonden tijdens onze reis dat we al ruim vxf3xf3r de geplande terugvluchtdatum op 10 februari de af te leggen kilometers zouden hebben afgelegd. Dat we al vxf3xf3r die tijd behoefte hadden aan meer ruimte voor ons vieren, aan meer tijd en ruimte om weer dingen voor onszelf te doen. En vooral meer ruimte voor Jente en Sylke om te spelen en zich te kunnen bewegen.
We wisten dat we al vxf3xf3r die datum alles gedaan en gezien zouden hebben wat we wilden. Dat we wel een beetje klaar waren met het rijden, het steeds opnieuw opruimen en vastzetten van alle spullen in de camper als we gingen rijden, het iedere keer maar weer moeten zoeken naar een camping om te overnachten.

De hevige overstromingen aan de Oostkust van Australixeb in december zorgden er al voor dat we het eerste traject van onze reis sneller aflegden dan gepland. En dat we vanwege de enorm hoge temperaturen en het gebrek aan vermaak in Alice Springs besloten eerder door te vliegen naar Adelaide, zorgde ervoor dat we ook bijna een week eerder begonnen aan het laatste traject van onze reis: het stuk van Adelaide naar Sydney.
Zin om nog twee weken lang vlak bij Sydney te kamperen en te wachten tot we terug zouden vliegen naar Nederland op 10 februari wilden we niet. Sydney hadden we al gezien en verder noordwaarts rijden zou compleet zinloos zijn want ook daar waren we al geweest aan het begin van onze reis. En dus belden we heen en weer met het reisbureau in Nederland en de vliegmaatschappij in Australixeb. Het omboeken van onze tickets was ook nu geen probleem. Als we tenminste bereid waren te betalen. Maar omdat de kosten daarvan ongeveer gelijk waren aan nog twee weken kamperen, tanken en boodschappen doen in Australixeb, hakten we de knoop door en boekten onze tickets om naar 30 januari.

En zo kwam het dat wij 1,5 week eerder dan gepland onze camper voor de allerlaatste keer inleverden en met een flinke stapel bagage en twee buggyx92s op het vliegveld van Sydney stonden. Met een dubbel gevoel, dat wel. Want een einde maken aan onze reis was toch best even slikkenx85
Acht weken lang zijn we met zx92n vieren geweest. Acht weken lang samen op een heel beperkt aantal vierkante meters. We zijn gewend geraakt aan nieuwe gebruiken, nieuwe ritmes, nieuwe of herontdekte eigenschappen van elkaar.

We keken niet echt uit naar de terugvlucht van 24 uur maar begonnen er vol goede moed aan. En waar we op de heenweg na de tussenstop in Singapore nog x91slechtsx92 8 uur hoefden te vliegen, waren het er op de terugweg na de korte stop in Singapore nog 16×85
In al die uren keken we films, vermaakten we Jente en Sylke, kregen we op de meest onmogelijke tijdstippen (warme) maaltijden, liepen we om de paar uur wat heen en weer in het gangpad om de benen te strekken en vielen Lief, Jente en Sylke regelmatig in een diepe slaap. Helaas heb ik, net als op de heenweg, vrijwel niet geslapen in het vliegtuig. En dat maakte de toch al lange vlucht alleen maar langer. Eenmaal in Frankfurt ging het snel, we hoefden immers nog maar een uur te vliegen. Kijkend naar de zonsopgang vlogen we naar Amsterdam. Terug naar Nederland, alwaar een klein welkomstcomitxe9 ons stond op te wachten om 8:20 uur x92s ochtends.

Compleet uitgeput reden we in onze eigen auto naar het huis van mijn ouders. Want een eigen huis om naar terug te keren hebben we immers niet. Omdat het best even wennen is om weer x91onder de mensenx92 te zijn en niet meer als gezin de hele dag op onszelf te zijn, vertrekken we morgen nog voor een week naar Vlieland. Daar hopen we weer rustig te kunnen wennen aan het voor ons enorm koude Nederland (het temperatuurverschil tussen Australixeb en Nederland is zox92n 35 graden!), de Nederlandse taal, (meer) mensen om ons heen. Kortom: terug naar het x91normalex92 leven! Een leven waarin we nu kunnen terugkijken op een enorm bijzondere, mooie, indrukwekkende en intensieve reis. De reis van ons leven, absoluut!

Hoewel de meeste vrienden en familieleden denken dat we nog steeds in Australixeb zijn, landden wij afgelopen maandag alweer veilig op Nederlandse bodem.

Eerder dan vooraf bedacht vlogen we terug naar Nederland. Nxedet omdat het niet leuk was in Australixeb. Nxedet omdat er iets ernstigs was gebeurd waardoor wij onze reis voortijdig moesten bexebindigen. En nee, xf3xf3k niet omdat het geld op was (al is het leven in Australixeb wel hxe9xe9l erg duur).
Nee, Lief en ik ondervonden tijdens onze reis dat we al ruim vxf3xf3r de geplande terugvluchtdatum op 10 februari de af te leggen kilometers zouden hebben afgelegd. Dat we al vxf3xf3r die tijd behoefte hadden aan meer ruimte voor ons vieren, aan meer tijd en ruimte om weer dingen voor onszelf te doen. En vooral meer ruimte voor Jente en Sylke om te spelen en zich te kunnen bewegen.
We wisten dat we al vxf3xf3r die datum alles gedaan en gezien zouden hebben wat we wilden. Dat we wel een beetje klaar waren met het rijden, het steeds opnieuw opruimen en vastzetten van alle spullen in de camper als we gingen rijden, het iedere keer maar weer moeten zoeken naar een camping om te overnachten.

De hevige overstromingen aan de Oostkust van Australixeb in december zorgden er al voor dat we het eerste traject van onze reis sneller aflegden dan gepland. En dat we vanwege de enorm hoge temperaturen en het gebrek aan vermaak in Alice Springs besloten eerder door te vliegen naar Adelaide, zorgde ervoor dat we ook bijna een week eerder begonnen aan het laatste traject van onze reis: het stuk van Adelaide naar Sydney.
Zin om nog twee weken lang vlak bij Sydney te kamperen en te wachten tot we terug zouden vliegen naar Nederland op 10 februari wilden we niet. Sydney hadden we al gezien en verder noordwaarts rijden zou compleet zinloos zijn want ook daar waren we al geweest aan het begin van onze reis. En dus belden we heen en weer met het reisbureau in Nederland en de vliegmaatschappij in Australixeb. Het omboeken van onze tickets was ook nu geen probleem. Als we tenminste bereid waren te betalen. Maar omdat de kosten daarvan ongeveer gelijk waren aan nog twee weken kamperen, tanken en boodschappen doen in Australixeb, hakten we de knoop door en boekten onze tickets om naar 30 januari.

En zo kwam het dat wij 1,5 week eerder dan gepland onze camper voor de allerlaatste keer inleverden en met een flinke stapel bagage en twee buggyx92s op het vliegveld van Sydney stonden. Met een dubbel gevoel, dat wel. Want een einde maken aan onze reis was toch best even slikkenx85
Acht weken lang zijn we met zx92n vieren geweest. Acht weken lang samen op een heel beperkt aantal vierkante meters. We zijn gewend geraakt aan nieuwe gebruiken, nieuwe ritmes, nieuwe of herontdekte eigenschappen van elkaar.

We keken niet echt uit naar de terugvlucht van 24 uur maar begonnen er vol goede moed aan. En waar we op de heenweg na de tussenstop in Singapore nog x91slechtsx92 8 uur hoefden te vliegen, waren het er op de terugweg na de korte stop in Singapore nog 16×85
In al die uren keken we films, vermaakten we Jente en Sylke, kregen we op de meest onmogelijke tijdstippen (warme) maaltijden, liepen we om de paar uur wat heen en weer in het gangpad om de benen te strekken en vielen Lief, Jente en Sylke regelmatig in een diepe slaap. Helaas heb ik, net als op de heenweg, vrijwel niet geslapen in het vliegtuig. En dat maakte de toch al lange vlucht alleen maar langer. Eenmaal in Frankfurt ging het snel, we hoefden immers nog maar een uur te vliegen. Kijkend naar de zonsopgang vlogen we naar Amsterdam. Terug naar Nederland, alwaar een klein welkomstcomitxe9 ons stond op te wachten om 8:20 uur x92s ochtends.

Compleet uitgeput reden we in onze eigen auto naar het huis van mijn ouders. Want een eigen huis om naar terug te keren hebben we immers niet. Omdat het best even wennen is om weer x91onder de mensenx92 te zijn en niet meer als gezin de hele dag op onszelf te zijn, vertrekken we morgen nog voor een week naar Vlieland. Daar hopen we weer rustig te kunnen wennen aan het voor ons enorm koude Nederland (het temperatuurverschil tussen Australixeb en Nederland is zox92n 35 graden!), de Nederlandse taal, (meer) mensen om ons heen. Kortom: terug naar het x91normalex92 leven! Een leven waarin we nu kunnen terugkijken op een enorm bijzondere, mooie, indrukwekkende en intensieve reis. De reis van ons leven, absoluut!

?Australische Fauna:

En de Flora:

En mooie stranden. Hxe9xe9l veel stranden…

En vooral ook veel tijd om de kids lekker te laten spelen:

Na drie nachten Adelaide haalden we vorige week zondag voor de laatste keer een camper op. Via x91The Pink Lakex92 in de buurt van Menigue reden we de volgende dag door naar x91The Blue Lakex92 op Mount Gambier. We kampeerden een nacht bovenop deze niet-actieve vulkaan en verwonderden ons over het vreemde blauwe water in het kratermeer.
Met zox92n 6000 af te leggen kilometers in tien weken tijd is echt stil zitten er voor ons niet bij. Langer dan twee nachten staan we niet op een camping, en vaker rijden we na xe9xe9n nacht op een camping zelfs alweer door naar de volgende plaats vele kilometers verderop. Wat volgens velen de xe1llermooiste autoroute ter wereld is, hadden wij nog voor de boeg: de Great Ocean Road.

Op 20 januari begonnen we onze rit over deze werkelijk prachtige kustweg al vroeg. Bij iedere bocht die we omsloegen, werden we verrast door nieuwe adembenemende uitzichten. Langs de route was iedere paar kilometer wel een uitzichtpunt vanaf waar we prachtige fotox92s konden maken.
Hxe9t hoogtepunt van de Great Ocean Road was het punt waarop de Twelve Apostels in zee staan: de welbekende gexebrodeerde kalkstenen rotsformaties in zee. Hoewel het er nooit twaalf zijn geweest (ooit is die naam aan de rotsen gegeven omdat men dacht dat er toeristen op af zouden komen. En dxe1t klopt!), was het niet minder indrukwekkend ze te zien.
Vanaf de weg was het al een prachtig gezicht. En vanuit de lucht helemaal! We hebben met zx92n vieren een helikoptervlucht gemaakt over de Twelve Apostels. Een to-do-thing op mijn wish-list dat ik nu kan afvinken. Jente vond het geweldig om in de helikopter te zitten. Sylke vond het vliegen weliswaar interessant maar vond het helemaal niet leuk om een koptelefoon op te moeten. Toch was dit zonder twijfel xe9xe9n van de (letterlijk) hoogtepunten van onze reis.

Eerder dan we hadden gepland vlogen we op 13 januari, Jentex92s verjaardag, van Alice Springs naar Adelaide. Weg van de hitte, de droogte, de plek waar maar weinig te doen is. Weg van het nare gevoel dat we vanwege de inbraak overhielden aan ons verblijf in het binnenland van Australixeb.

Omdat Jente die dag jarig was en alweer drie (!!!) jaar oud werd, hingen er x91s ochtends slingers en ballonnen in de camper. Jente werd vrolijk wakker en pakte met veel plezier een deel van zijn cadeautjes uit. Kreten als x91Ooow, deze had ik nog niet!x92, x91Hier ben ik echt hxe9xe9l blij mee!x92 en x91Wauw!x92 vlogen Lief en mij om de oren. Helaas moesten we de feestversiering al snel weer opruimen want om 10:00 uur moesten we de camper opgeruimd en schoon inleveren en 10:40 uur moesten we ons melden op het vliegveld voor onze vlucht van 12:40 uur. De ballonnen die ik aan Jentex92s tas had gebonden mochten helaas niet door de scanner bij de douane en moesten we in Alice Springs achterlaten.
De vlucht ging prima. Sylke viel al snel in slaap en Jente vermaakte zich uitstekend met zijn nieuw gekregen speelgoed. Vanwege het tijdverschil dat we hadden door te vliegen van de ene staat naar de andere, nam de vlucht een uur korter in beslag dan Lief en ik dachten. Na twee uur vliegen landden we veilig op de grond van Adelaide en een taxi bracht ons en onze (inmiddels) grote hoeveelheid bagage naar het x91Franklin Central Hotelx92 middenin het centrum.

Wxe1t een mooi hotel! Hadden we in Cairns x91slechtsx92 xe9xe9n hotelkamer voor ons vieren, in Adelaide hadden we een appartement met twee slaapkamers, een badkamer, keuken en woonkamer. Alles netjes verzorgd en genoeg ruimte om vier dagen te vertoeven. We gingen direct de stad in, beetje rondlopen, bekijken waar we de volgende dagen naartoe wilden, wat we wilden zien en doen. En natuurlijk kon een bezoek aan de McDonalds op Jentex92s verjaardag niet uitblijven. Onderweg stopten we bij een band die (vanwege de uitstekende akoestiek) in de ingang van een parkeergarage stond te spelen. Later bleek dat de prettige, open sfeer die er toen hing, kenmerkend is voor de stad.

De volgende dag namen we de tram naar Glenelg, een populaire wijk aan het strand. Het was heerlijk weer en we aten fruit op de boulevard, gingen winkel in en winkel uit, bezochten chocoladewinkel x91Haighx91sx92 (ow, alle vrouwen zouden zxf3x92n winkel om de hoek moeten hebbenx85) en lieten Jente en Sylke de rest van de dag lekker in het hotel spelen.

Op zaterdag scheen de zon opnieuw volop en gingen we shoppen in Runddle Street: dxe9 winkelstraat van Adelaide. We keken veel en kochten weinig, zoals zo vaak . Tussen de middag genoten we van een lekkere lunch in het zonnetje op het plein en luisterden we naar heerlijke live muziek. Jente en Sylke klapten uitbundig mee met de muziek en we hadden alle vier een big smile op ons gezicht.